Eindverslag van Marc en Gerd:

Het begon zoals een droom. Ooit eens naar Cuba gaan. Jaren keken we er naar uit. We telden samen af met de groep. Vele vergaderingen gingen vooraf. Zeer leuk, ernstige momenten en vooral veel gelachen. Wat gingen we doen in Cuba?
Iedereen was het erover eens. Dit moest de reis van ons leven worden. Hugo kon er een beeld van vormen omdat hij er al eens was geweest. Wij kwamen in een verbeelding terecht hoe het zou zijn.
Toen de dag was aangebroken om naar Cuba te vertrekken, was iedereen toch een beetje nerveus.

Havana, wat een stad. Ogen tekort. Wat was dit indrukwekkend hoe de straten erbij lagen. Alles vervallen, ook de oldtimers van de jaren ’50 die je overal in de stad zag. Ze reden wel maar hoe? Zoniet werd er wel gesleuteld om de oude Chevrolet weer te doen starten. Hier is ooit een rijkdom geweest. Dat zag je aan de gebouwen.
De mensen zijn heel vriendelijk en behulpzaam. Ze geven zelfs het laatste wat ze hebben weg. Wat we hier hebben gezien was echt ongelooflijk. De gebouwen, de mensen, het verkeer, het koloniale; echt de moeite.

De natuur in Viñales. Wat een verschil tegen de drukke stad als Havana. Viñales heeft zowel mezelf als Gerds hart gestolen. Wat een schoonheid met de paarden. Wat we hier hebben gezien, daar zijn echt geen woorden voor. Tranen schieten ons telkens in de ogen als we hieraan terugdenken. Of zelfs als we erover praten. Dit staat in ons geheugen gegrift voor eeuwig.

Trinidad: hier kregen we de schok van ons leven. Hoe de mensen leven. De mensen hadden echt niets. Maar we hebben toch enkelen (druppeltjes op een hete plaat) geholpen. Wat een mooie stad ook weer. Het was toch anders dan in Havana. We hebben zeer dikwijls kippenvelmomenten gekregen. In de straten, de casas. Dat we beiden elkaar in de armen hebben genomen en tegen elkaar gezegd hebben: “wat hebben wij het toch goed.” We hoefden dikwijls niets tegen elkaar te zeggen. Onze ogen vertelden genoeg.

Cuba, je hebt onze harten gestolen. En wij komen zeker terug.

Ook als groep hebben we mekaar goed aangevoeld. Dit was de reis waar we van droomden. Dromen komen niet vaak uit. Maar de onze is gelukkig uitgekomen.
Bedankt voor alles. Dit gaat ons nog dikwijls pijn doen. Nooit zullen we dit vergeten.
Dit moesten we toch nog even op papier zetten, want we gaan dit allen missen….

Gerd en Marc.