8 Belgen naar Cuba

8 Belgen naar Cuba

 
Christine– Dirk – Gerd – Greet – Hugo – Jan – Marc – Nad
 
Dag 01: donderdag 20 maart
Kempen - Havana
 
Havana; een leuke oude stad.
 
Donderdagmiddag 12,15 uur we stijgen op in Schiphol. Spannende momenten gingen vooraf. Iedereen had toch wel kriebeltjes. Uiteindelijk kunnen we inschepen alhoewel het voor Dirk en Greet niet van een leien dakje liep.
Het grote moment breekt aan.
 
Na een zeer goede vlucht van ongeveer 10 uur zijn we aangekomen in Havana. Het is een kleine luchthaven maar met een strenge enge controle om voorbij de immigratiedienst te komen. Na verschillende controles kunnen we met onze huurauto’s richting Havana rijden. Op zoek naar hotel Sevilla, waar we voor 2 nachten een kamer hebben geboekt.
 
Eens op weg naar Havana, zie ik al vlug dat het verkeer een chaos is. Geen wegmarkeringen, verkeerslichten die achter het kruispunt staan, geen wegwijzers zoals bij ons. De oldtimers die op de weg zijn, geven goed wat zwarte roet als ze gas bijgeven. Dit belooft al heel wat, wat nog moet komen….
 
Bij hotel Sevilla aangekomen, is het al donker. Maar bij het inchecken kunnen we toch al opmerken dat het een heel chique hotel is. Wel oud maar best gezellig. Nadat onze koffers op de kamer zijn, maken we nog een korte avondwandeling in de stad. Het valt meteen op, zelfs in het donker, dat alles zeer oud is. Iedereen begint wat dorst te krijgen en we merken een klein eettentje op langs de kant van de weg. We besluiten om er iets te drinken en een kleine pizza te eten. De prijs voor de drank en een 5-tal kleine pizza bedraagt 12,75 CUC (ongeveer 10 €)
Op het terras zeggen we nog tegen elkaar dat we nu bijna 24 uren wakker zijn. Dus hoogtijd om in ons bedje te duiken. Want het is toch wel een zware dag geweest.
 
De eerste dag vind ik al geslaagd en wat ben ik blij dat ik hier ben. Ik kijk al uit naar de volgende dagen. Tot morgen.
 
Marc.
 
 
 
Dag 02: vrijdag 21 maart
Havana
 
Pakkende momenten in de school
 
9u: ontbijt in hotel Sevilla.
Frank en Paul hadden in België een pakket meegegeven voor hun vrienden in Havana. We weten het adres en afspraak was dat we dit pakket deze voormiddag zouden brengen. Iemand van deze Cubaanse familie zou ons dan ook de weg wijzen naar een kinderdagverblijf.
 
Met een goed gevuld buikje vertrekken we gepakt en gezakt met stylo’s, (kleur)potloden, speelgoed, ballonnen, Zwitsalpoeder, snoepjes enz.
Onderweg worden onze zintuigen zwaar getest. We geven onze oren en ogen de kost. We weten onderweg niet waar eerst naar te kijken. De geur van olie, mazout, uitlaatgassen en nog meer prikkelen onze neuzen. We hebben het erg druk en vallen van de ene verbazing in de andere. Het lijkt alsof we via een tele tijdmachine teruggeflitst zijn naar de jaren ’50. We moeten goed opletten voor de hoge borduurs van de stoepen (zo’n 20 tot 30cm hoog); rioolputjes die soms gedeeltelijk zijn afgedekt, hondenpoep, paaltjes, enz..
En dit terwijl de Chevrolets, Buicks, Fords, Cadillacs, GMGs, Opels, Lada’s, Pontiacs, fietstaxis en coconuts ons in een rijk kleurenpalet voorbijrijden. De ene met roest, luid piepend, de andere zacht bollend.
Overal in de huizen staan de ramen en deuren open. We zien hoe heelder families in één huis samen wonen. Velen verkopen allerlei zaken aan hun deur. De ene heeft een thermos koffie, de andere juwelen of pizza’s. Wat we nu zoal zien is echter met geen pen te beschrijven.
Bij het voorbijgaan van een gevel, horen we plots enkele kinderen vanuit een klas. We passeren blijkbaar een lagere school (1ste tot 4de leerjaar). We mogen de school betreden en de directrice geeft ons meteen een rondleiding in de klasjes. In één der klasjes wordt zelfs gezongen voor ons en dragen ze een gedicht voor van de Cubaanse dichter Martí. Voor mij is dit het eerste kippenvel moment in Havana.
 
Zonder probleem vinden we de woning van de vrienden van Frank en Paul. We leren er de schattige Carolina kennen die samen met haar ouders ons meenemen naar de creche “Los Hermanitos” alwaar we onze spulletjes kunnen afgeven. Ook hier is de directrice ons zeer dankbaar en geeft ons een rondleiding.
Na dit bezoek zetten we onze tocht verder in Havana. We nemen een hapje en een drankje op een terras nabij de Malecon, bij Felipe. Onze eerste mojito is een feit.
Hierna bezoeken we nog het Capitolio en zitten daarna nog een half uur op de trappen van dit gebouw, nagenietend van de passerende mensen en auto’s. 
Onze eerste volledige dag in Havana is geslaagd. Het is een echte cultuurschok. Dit belooft voor de volgende dagen.
Christine.
Dag 03: zaterdag 22 maart
Havana
 
Een vreemde markt en lekkere kreeft
 
Zeer goed geslapen. Bij het ontbijt in het hotel zat iedereen wel wat krap, maar wel goed. Vandaag verlaten we het hotel en gaan we onze eerste casa doen. Om afscheid te nemen van hotel Sevilla, brengen we nog een bezoekje aan het zwembad van het hotel. Amaai, luxe en armoede tegelijk. Cubanen wonen hier erbarmelijk op ongeveer 30 meter van het luxueuze zwembad. Hierna gaan we nog naar het tiende verdiep. Hier kunnen we prachtige foto’s trekken. Ikzelf en Christine hebben onze kamer op het 5° verdiep. Ieder verdiep is zeker 4 meter. Reken dus maar uit op verdiep 10 (45 meter hoog). We zijn allen wel versteld dat ons hotel zo hoog is. Vanop dit verdiep heb je vele mooie zichten op Havana.
 
We hebben dan onze auto’s volgeladen en beginnen aan een helse tocht door het Havaanse verkeer. Dit is echt geen lachertje. We passeren eerste langs de papa van Carolina (hoe was zijn naam nu ook weer?). Want hij kan ons wegwijs maken waar de casa’s liggen. Aangekomen bij een pleintje, blijven ikzelf en Marc bij de wagens. We moeten echter wel lang blijven wachten vooraleer de bende terugkeert. Erg was dit niet want er is op straat zoveel te zien, je hebt ogen tekort van al die toestanden in Havana. Ik ben er nu wel van bewust dat de auto’s steeds op slot moeten zijn. Een Cubaan kwam een strijkplank in een container gooien. Maar één poot van de plank moest er af want die kon hij nog gebruiken. Na enige tijd is ons groepje weer volledig en kan ieder naar zijn casa. Onze casa is gelegen op een erg druk kruispunt, en dit op het tweede verdiep. We hebben er een balkon waardoor we dus alle verkeerssituaties goed kunnen volgen.
 
Eenmaal geïnstalleerd, gaan we nog wat stappen in Havana. Auto’s, gebouwen, mensen; kortom we komen 1,000 ogen tekort om dit te aanschouwen. Want sommige mensen van ons groepke zien soms geen kotjes staan in de stoepen, hé Marc! We zijn dan fris drinken gaan kopen, op een plaats waar reaggaeton muziek opstond. Ik stond me lekker uit te leven op het ritme, ja Cubanen vonden wel dat ik er wat van kon. Daarna treffen we een marktstraatje aan.
Wij er door met ons groepke en dat was wat…. Vlees ligt open en bloot in deze warmte, varkensoren en poten, een man die een middagdutje doet onder zijn eigen marktkraam. Op de achtergrond van het vleeskraampje was een andere Cubaan zijn fiets aan’t herstellen met het slagersbijltje. Ergens stond er zelfs één schoen te koop. Waar is de andere? Die hebben we gewoonweg niet gezien. We zetten onze tocht verder tot we weer enkele kinderen tegenkomen. We hebben hen wat spulletjes gegeven van ons Cubapakket. Daarna houden we effe siësta op een terras met drank en chips. Dit was langs een baan met 6 rijvakken in dezelfde rijrichting. Maar al de auto’s die hier passeren, kunnen makkelijk op één rijstrook. Dus hier heb je weer een idee hoe druk en levendig Havana vroeger was.
De fierheid over hun Fidel en Ché vind je wel op straat want je ziet geregeld muurschilderingen met slogans van hen!!  Viva Fidel.
Op het einde van deze super brede laan – we zijn al wat gewoon van woningen in zeer slechte staat – is het wel heel erg gesteld. We gaan om de hoek kijken in een andere straat en bemerken een woning langs de achterzijde. Man Man, onze kin hangt tussen onze knieën. Echt!!! Dit is absoluut niet te doen. Stukken zijn ingestort en alles hangt zomaar aan elkaar alsof het ieder moment kan instorten.
Wat verder is het dan weer zeer knap, bomen die van boven wortel schieten (echt ja) en die dan als slierten naar beneden hangen. (Echt mooi!)
Verder bereiken we een groot staatsplein met een … monument enorm groot. Men vraagt inkomgeld maar aangezien het al laat is en ook omdat enkele mensen van het vrouwelijke geslacht pipi willen gaan doen, besluiten we verder te gaan. Want volgens de bewaker is er geen toilet aan het monument. Ché maakt hier alles goed. Dat appartement (ministerie) met zijn afbeelding staat ook hier op dit plein. Hier houden we natuurlijk een fotosessie. Maar het duurt toch wel wat vooraleer iedereen kan lachen. Maar ja, er moest nog steeds een pipiplaats gezocht worden. De druk werd erg groot. Iets verder hebben ze dan toch iets gevonden (WC) aan de overzijde van de weg. Ook deze baan is er weer één met 2x 4 rijstroken. (breed hé). De vrouwen die moesten, gaan hun ding dan maar doen. De druk was o zo groot dat zelfs de wolken boven ons zich ook niet meer kunnen houden. Een stortregen van 15 minuten krijgen we nu te verduren. Maar we vervelen ons niet tijdens het schuilen. We genieten ondertussen van allerlei Cubaanse toestanden.
Verder wordt onze gids Hugo wel effe heeeel stil en wordt hij emotioneel geraakt. Hij vind namelijk een casa terug waar hij in 2001 nog geweest was. We laten hem maar wat alleen bezinnen (arme Hugo). Ondertussen maken we nog wat Cubaanse kindjes blij met ons Cuba-pakket. Ook in deze buurt zien we weer talrijke ferme Cubaanse auto’s. plots zie ik in de verte al iets komen. Jawel, een vrachtwagen voor melk, net zo eentje die vroeger bij mij thuis op de boerderij de melk kwam halen. Ik kijk deze toch wel effe achterna. En jawel, wat stond er op de achterzijde? “enkel geschikt voor levensmiddelen.” Straf hé.
Het wordt al laat wanneer we terugkeren naar onze casa. Maar ja, de vrouwen kunnen het weer niet laten; een marktje. Maar ditmaal kan ik mezelf en Marc ook niet meer houden. We laten ons ook gaan. Met al die Cuba auto’s in Havana! We hebben dan er ook maar een koppel gekocht in hout en dit voor thuis op de kast te zetten. 
Verder op onze tocht komen we aan een super knap groot hotel (Hotel Nacional). Prijs is zo efkes 5,000 Belgische frank per nacht! We hebben nu de smaak te pakken van het winkelen want hier in het hotel hebben ze Cubaanse vlaggen. Na enige tijd wat te verzinnen, hebben we dan toch maar niets gekocht. Uiteindelijk bereiken we toch onze casa. We besprenkelen ons effe met water en zijn dan lekker gaan eten. Ieder bestelt kreeft na lang aandringen van de restaurantbaas. Maar ik en Nad laten ons niet ompraten. Wij houden vol en willen geen kreeft eten. Ik heb wel even geproefd en meteen krijg ik er toch wel spijt van dat ik er ook geen besteld heb. Lekkel, lekker.
Na het eten gaan we bij de buren naar een live bandje met danseressen kijken. Wel een straffe turnjuffrouw gezien. Om maar iets te zeggen: haar been achter haar rug, over haar schouder en dan kan ze haar knie kussen. Doe dat maar eens na. Daarna nog met hoelahoep-ringen en alles wat je maar bedenken kan.
PS; en da was nog een knappe ook.
Voor aanvang van deze show hadden we al wel gedanst. Maar met deze lange toffe dag, ben ik echt wel moe. We gaan dan maar naar onze casa. De laatste 10 trappen zijn te zwaar voor mijn benen. Ik ben er echt wel aan toe, aan mijn bed. 
Die Marc zeg, ja watte, die stelt nu nog voor om een mojito aan te maken. We doen dit toch maar niet. Deze derde onvergetelijke dag ga ik zeker niet vergeten. Ik heb zo echt wel het gevoel dat we een kei goed Cubaverlof gaan hebben met ons groepke.
Ik ben echt wel super blij dat ik met jullie deze vakantie kan en mag doen. We kunnen ook allen onszelf zijn en dat moet ook. Ik zou mijn plan hier echt niet kunnen trekken vanwege de taal.
VIVA CUBA MET SALSACIÓN - Jan
 
Dag 4: zondag 23 maart  (paaszondag)
Havana
 
Halleluja – Malecon
 
Alweer goed geslapen. Ontbijt om ongeveer 08,30 uur. Een normaal ontbijt: eieren, tomaat, brood, sterke koffie en een klein zoet banaantje als dessert.
Terug naar de kamer om de rugzak in orde te maken om later wat te kunnen uitdelen. We hebben afgesproken op het pleintje tegenover de casa. Het weer ziet er goed uit. Volgens de lokale bevolking zal het vandaag niet gaan regenen. Nog enkele minuten wachten. Het zijn toch weeral dezelfde mensen waar we op moeten wachten. Uiteindelijk zijn ze er toch, en met een grondige reden.
 
We zijn weer benieuwd waar de gids ons vandaag naartoe zal brengen. Na een paar straten links en rechts, is de gids een uitleg aan’t doen over een zwembad in de tuin van een herenhuis. Tot we aan de voorzijde komen. Blijkt dat hij hier nog enkele weken dansles gevolgd had aan de universiteit.
 
Iets verder horen we op straat muziek. We zullen eens gaan kijken. Ach ja, het is natuurlijk paaszondag vandaag. Vanop enkele meters naar links komt de muziek vandaan. Het blijkt een Baptistenkerk te zijn. We gaan eens een kijkje nemen vanop de trappen. De mensen nodigen ons direct uit om mee te doen. Heel vriendelijke mensen. De kerk is eivol. Heel wat anders dan bij onze kerkdienst.
 
Op de grote baan recht tegenover het marktje is een groot park. Coppelia. Kom, we gaan een ijsje eten. Na wat zoekwerk toch iets gevonden dat enkel voor toeristen bestemd is. Als mijn darmen het maar uithouden, laat Jan horen.
 
We wandelen wat verder, op zoek naar dat bepaalde steegje waar ’s zondags gratis livemuziek te beluisteren valt. Toch de weg maar eens vragen; Calejon Hamel, oef! Op het juiste moment. Daar terplekke is er toch wat volk. Maar het is er wel drukkend en benauwd. Men speelt Afro muziek. De magen beginnen te grommen en gaan dan maar iets zoeken om te eten. En wat eten we? Pizza, natuurlijk. Daarna gaan we terug naar de casa’s om ons wat op te frissen. 
 
Iedereen is terug op de plaats van afspraak. Nu naar de garage om onze auto’s op te halen. Eerst nog Yodany oppikken en dan naar Casa de la Musicá. Als we het vinden! De rit er naartoe begint al met een ritje over de Malecon. Rivier onderdoor en je komt plots in een andere wereld met mooie grote huizen. Hier en daar zijn enkele ambassades gevestigd waaronder die van Nederland en Spanje. Na wat draaien en keren, en een parkeerplaats zoeken, komen we toch ter plaatse.
Als eerste mogen we naar binnen. Vandaag staat de groep Bamboleo op het programma. Het is vrij goed, de sfeer zit er al meteen in. Het is salsa, maar wel heel snelle salsa. Uiteindelijk toch maar echt gaan staan om wat te bewegen. Na ongeveer een tweetal uren is het optreden gedaan. Het ritje terug met de auto’s en Yodany afgezet te hebben, wordt er besloten om nog eens over de Malecon te wandelen.
Nog wat snoep en drank aankopen (kaasbolletjes, rum, cola en fruitsap). En natuurlijk een sigaar, die we daags voordien in het restaurant hadden gekregen.
Aangekomen aan de Malecon bemerken we dat we niet de enigen zijn. Dachten wij even een rustige wandeling te maken… Dan toch een plaatsje gevonden om uit te rusten. Wie moet wat drinken, de fles rum is al open… Eerst een scheutje op de grond gieten, om de Goden gunstig te stemmen. Nu nog de sigaar aansteken en het genieten kan beginnen. Even aan het thuisfront denken. Daar is het koud en fris, hier ongelooflijk lekker weertje en dat nog zo laat op de avond. De sigaar is heerlijk, even doorgeven aan de anderen…. Dat is pas genieten van het leven.
 
Toch maar gaan slapen want de gids heeft al andere plannen voor morgen.
 
Dirk
 
Dag 5: maandag 24 maart
Havana
 
Shoppen in Havana
 
Vijfde en laatste dag in Havana. Ontbijt om 09 uur. Weer een lekker ontbijt klaargemaakt door onze dame van het huis Carmen. (leuke meid).
 
Om 10 uur vertrekken we te voet naar het oude centrum. Hebben we daar gewinkeld, gewinkeld, onderhandeld, gewinkeld enz…
Leuke spulletjes gekocht zoals juweeltjes, Cubaanse vlaggen, enfin teveel om op te noemen.
Rond 13 uur zijn we bij een bakker een kleinigheidje gaan kopen. Daarna drinken we een lekkere mojito op het dak van hotel Ambus Mundo. (Behalve ikke, snik, snik!).
Het weer is vandaag een beetje bewolkt en redelijk winderig, vooral in onze darmkes (Nad).
 
Het gezelschap is wel enorm gezellig. We hebben zelfs een rueda gedanst in een cd-winkel. En zo verstrijken de uren in de gezellige straten van Havana.
 
Rond 20u zijn we dan gaan eten in een restaurant. Zeer gezellig en heel lekker. Zelfs de Marc moest geen honger lijden. Ook een leuk live-bandje op de achtergrond waar we dan ook weer op opzwepende salsamuziek gedanst hebben.
 
Rond 21,30 uur wandelen we dan terug in de richting van onze casa’s.
 
Mijn indruk over deze dag was dat het echt een toffe, zeer afwisselende dag was. (ha, ha, ha)
 
Apropos, ons Gerdje gaat voortaan een daiquiri drinken in plaats van een mojito. Ze wordt nog een echte dronkaard.
 
Ik ga hier moeten afsluiten. Het is inmiddels half twaalf en morgen wordt het beslist weer een drukke dag.
¡Saludos!
 
Nad
 
 
 
Dag 6: dinsdag 25 maart
Havana - Viñales
 
Hewingway Bay, het venster op de wereldstad Havana!
 
Ieder neemt zijn ontbijt in z’n casa. Daarna nemen we afscheid van onze gastvrouwen. We hadden een afspraak gemaakt dat we om 10 uur allen met onze koffers naar buiten zouden komen. Dirk en Hugo zouden ondertussen de auto’s gaan halen. Maar daar beginnen de problemen al. Omdat ze de wagens na 7 uur ophalen, moeten ze 1 dag bijbetalen.
Iedereen staat op tijd buiten. Wanneer de wagens eraan komen moeten we de koffers weer in de auto krijgen wat altijd een hele klus is.
Vandaag verlaten we Havana en zullen we richting Viñales rijden.
 
In Hemingway Bay maken we een eerste stop. Hier wordt jaarlijks een visprijskamp gehouden die de naam draagt van deze bekende schrijver. Een bruggetje over en het zicht is zeer mooi. Een foto waard. We parkeren eerst onze auto’s en wandelen dan terug naar het bruggetje. Het was echt heel mooi. Wat foto’s getrokken en wat gepraat. Hugo had juist die morgen in Havana zijn ontslag als gids aangekondigd en toen…
Een Cubaan kwam de brug opgewandeld. Hij vraagt ons meteen vanwaar wij komen. En ja, hij zou ons een mooi zicht laten zien aan zee. Maar onderweg passeert hij handig langs een klein fruithutje. We kopen er wat fruit en groenten zoals tomaat en ui. Iets verderop kopen we enkele broodjes en zo hebben we ons middageten al bij.
Aan zee aangekomen hebben we pizza besteld en die Cubaan ook een gegeven voor de moeite die hij voor ons heeft gedaan. Met het zicht op Havana in de verte, nemen we dan toch afscheid van deze bruisende stad. We wandelen rustig terug naar de wagens en zetten onze tocht verder.
 
We volgen de kustweg en stoppen nog eenmaal bij een strandje. Een echte Cubaanse familie met oeroude auto staat hier te genieten op het strand.
 
Tijdens onze rit komen we allen ogen te kort om alles te kunnen bekijken. Alles kan hier je pad kruisen: een paardenkar, ossenspan, varkens die over de weg lopen, grote open vrachtwagens waar wel 15 mensen in de laadbak staan. Ook de huisjes langs de baan zijn zeer mooi met hun klein rieten dakjes. Het lijkt wel of we in het sprookje van de Drie Biggetjes beland zijn.
De juiste weg volgen en aanhouden is soms wel moeilijk, geen wegwijzers. Je kan dus best op tijd vragen of je nog wel de goede weg volgt.
 
De volgende casa’s in Viñales hebben we snel gevonden. Een persoon staat ons reeds op te wachten op de hoofdweg. We belanden in twee mooie casa’s van telkens 4 prsonen en dit naast elkaar. We tossen wie bij wie zal slapen en in welke casa.
’s Avonds nemen we met z’n allen het avondmaal in één der casa. Het is lekker: vis, kip, groenteschotel en rijst. Ook frietjes staan op de menu, al zijn ze weg koud.
Na het eten kletsen we nog wat bij en gaan dan slapen. Alweer een drukke dag geweest.
 
Slaap lekker….
 
Greet
 
 
Dag 7: woensdag 26 maart
Viñales
 
Luis
 
Onze eerste nacht in Viñales. Gisterenavond hadden we beslist om vroeg op te staan. Want we hebben om 09 uur een afspraak om te paard de streek te verkennen.
Voorbije nacht liep niet voor iedereen op een zelfde manier. De ene viel als een blok in slaap, de andere kon de slaap niet vatten vanwege een volledige klankkast der dierengeluiden, nog anderen vanwege de schrik die ze hebben om vandaag voor de eerste maal op een paard te zitten.
 
Ik had gisterenavond al gemerkt dat er geen warm water uit onze douche kwam. Ook nu weer is er vanmorgen geen warm water te bespeuren. Maar geen gezeur, el tecnico zou de zaak wel komen regelen. En jawel, nadat ieder zich met koud water had gewassen, was er plots weer een Cubaans wonder geschied. We beschikken weer over warm water. Nu maar hopen dat we vanavond nog warm water hebben.
 
Het ontbijt om 08 uur is wederom een energiebom. Spiegelei, tomaat, kaas, ananas, papaya, banaan en pompelmoes. Guavesap als toetje dat echter bij ons niet meteen in de smaak valt.
 
Een motorrijder komt ons oppikken en zal ons voor rijden. Wij volgen hem zo’n 2 km. Even buiten de stad wacht een man gehurkt in de berm. Het blijkt onze gids Luis te zijn. Deze tengere man zal ons een dag bezorgen om nooit meer te vergeten. Maar op dit moment hebben we nog niet de minste notie hiervan.
Hij gaat ons vooraf te paard door een nauw pad, bijna niet te zien vanop straat. Na een korte langzame klim door velden, arriveren we bij een hut waarachter nog 7 paarden onder een boom staan te wachten. Enkele van onze vrouwen staan nu met knikkende knieën naar deze paarden te kijken. Nu is het moment aangebroken om hun angst te overwinnen en hun vrees niet te laten zien aan de anderen. Niemand durft te bekennen dat ze schrik hebben. Met een bang hartje bestijgt Nad als eerste dame de stijgbeugels. Vrij snel zetten we ons in beweging en Luis volgt te voet.  Bij een eerste kleine afdaling dienen we beneden een beekje over te steken. Enkele minuten later hebben de dames hun angst overwonnen en kunnen ze al genieten van de tocht. Ze rijden elegant door het wondermooie landschap. De heren voelen zich ondertussen al echte cowboys. Het landschap is echter onbeschrijflijk. We nemen het in ons op en genieten met volle teugen. Achter elke struik, voorbij iedere boom kunnen we weeral een dozijn foto’s maken. 
 
We houden een eerste maal halt bij een boer. Hij is gehuisvesd in een hutje, zo groot als een bergingsplaats in ons Belgica. Met een eenvoud en vriendelijkheid in zijn paradijselijke omgeving genieten wij van een vers pompelmoes- en magosapje. Mmm, heerlijk, niet te versmaden. Je kan dit onmogelijk zo lekker bij ons drinken. 
 
 
 
 
 
 
Opnieuw bestijgen de cowboys hun rossen en stappen we weer door het glooiende landschap, tussen de hoge rotsen.
 
Bij een tweede stopplaats wordt haarfijn uitgelegd hoe de koffie- en tabaksteelt tewerk gaat. Na een demonstratie hoe een sigaar gemaakt wordt, trekken enkelen van ons aan het pasgerolde bruine goud van Cuba. 
Na een kort bezoekje aan een grot en tabaks drooghut, zetten we onze tocht verder. Niet ver hier vandaan stoppen we opnieuw om af te koelen in een klein meertje. De zwembeurt doet deugd. Nad blijft bij Luis zitten. Benieuwd hoe hun gesprekken gaan. De ene geen engels, de andere geen spaans! 
Na onze tocht kunnen we nog even proeven van verse ananas. Bij het afscheid nemen van Luis moeten we toch wel even snikken. Wat klagen wij met onze luxe. Wij Westerlingen kunnen de ganse aardbol rondtrekken. Te pas en te onpas zijn we met onze rijkdom nog niet tevreden. Luis heeft zijn kleine heuvels in Viñales die hij niet kan en mag verlaten. Hij wil in onze schoenen staan, wij in de zijnen. Wat een gekke wereld toch waarin wij leven!
Luis wij vergeten je nooit.
 
Vanavond eten we allen in onze casa. Ook nu eten we weer achteraan de woning, buiten het zicht van de straat. Deze keer staat er voor menigen onder ons vis op het menu. Maar de tafel is ook nu weer rijkelijk gevuld met allerlei andere spijzen.
Plots daagt de man op die daags voordien ons kon overhalen om te paard de tocht te gaan maken. Vermoedelijk komt hij polsen hoe onze reaktie was. Maar nog vooraleer hij dit kan vragen, is Jan hem voor en vraagt Jan of we morgen een volgende trip kunnen doen met een giraf. Meteen grote hilariteit en Jan is niet te stoppen in zijn lachbui. De kerel druipt dan maar af en we zullen hem niet meer zien. Tijdens het daarop volgend gesprek komt ook nog effe de Aldi ter sprake, het warenhuis bij uitstek voor de Jan.
 
Al vroeg besluiten we om onze dormitorios op te zoeken. Behalve Marc en Gerd, zij stappen de zwoele nacht in, op zoek naar vertier.
 
Hugo.
 
 
 
 
Dag 8: donderdag 27 maart
Viñales
 
Het paradijselijk strand
 
Vandaag toch effe uitgeslapen en om 09 uur weer een lekker ontbijt voor onze neus. Boris, de huisbaas, vraagt wat onze plannen zijn voor vandaag. Hij geeft ons een tip om naar de grotten in de buurt te gaan en daarna een prachtig wit natuurstrand op te zoeken. Hij heeft weet van zo’n strandje omdat zijn schoonmoeder en neef er in de buurt wonen. Dit is zo’n 60 km verderop.  De neef logeerde bij hen en we voelen het al aankomen. Hij stelt voor om ze mee te nemen. Dat ze een tweetal uren moeten wachten aan de grot terwijl wij deze bezoeken is geen probleem. Anders zouden ze toch zo’n 4 tot 6 uren nodig hebben om op hun plaats te geraken vanwege het gebrek aan busvervoer.
 
De Cuevas de San Tomas zijn de langste en grootste grotten van Cuba. Van de gids krijgen we een helm met een lichtje op. Na een steile bergbeklimming, komen we aan een ingang van de grot. Deze ingang bevindt zich op level 6. Greet krijgt het wel erg benauwd wanneer de gids als grap bedoeld, een plaats toont waar we starten. De opening is echter niet erg groot en je kan er niet door. Jan ziet nu nog altijd dat gezicht van Greet, zo van: “moet IK daar NU door?”
Eenmaal in de grot aangekomen, zijn sommigen al moe van de voorgaande klim. Tijdens de tocht in de grot geeft de gids ons uitleg, waar we nu al natuurlijk meer dan de helft van vergeten zijn. We hebben wel geluk want we kunnen er meerdere dieren aantreffen. Een blauwe krab, kolibrie met nestje, vleermuizen, een zeer kleine kikker en salamanders. Het is een tocht die met momenten steil naar beneden gaat. Hiervoor moeten we soms een koord gebruiken. Zowel in de rotsen als bij stalagmieten en stalagtieten zien we in onze verbeelding allerlei verschillende vormen, zoals een grote kikker, Donald Duck en een grote p….
Bij het einde van de tocht staan we in een zaal. De gids vraagt ons om alle lichten te doven. Het is dan stikdonker en met momenten muisstil.
Dan vatten we de terugtocht aan via hetzelfde traject. Met de nodige ambiance begint Jan te zingen: “En hebben we dan gene helm op onze kop? Ja, we hebben nen helm op onze kop. En zitten we nu ni in de grot? Ja, we zitten in de grot…”
Na een tweetal uren bereiken we terug het basiskamp waar de auto’s staan. Ook onze twee lifters staan nog vlijtig te wachten op ons. We rijden verder en het tweetal wijst ons de weg naar het strandje. Gelukkig maar, want anders zouden wij dit nooit gevonden hebben. Toen we hen thuis hebben afgezet, kregen we als dank voor de lift nog een brood en een grote tros bananen mee.
 
Aan zee aangekomen was Jan bijna in zee gereden. Natuurlijk had hij zich vast gereden in het mulle zand. Gelukkig zijn er een paar sterke mannen de de auto was snel vrij. De stranden zijn buitengewoon mooi. Parelwitte stranden en een ongelooflijke blauwe zee. Er kwamen wel Portugese schepen aangevaren (blauwe kwallen). We eten gezellig op het strandje en maken dan een leuke romantische wandeling langs het strand. Uiteraard gaan we ook zwemmen en doen nog een dutje op het strand.
De dag sluimert voorbij. We pakken in en vatten de terugweg aan. Eenmaal in onze casa, kunnen we weer lekker eten.
Wat mij wel opvalt en zeker deugd doet, is dat er hier nog veel kinderen op straat spelen. Heel de buurt soms en ze spelen nu verstoppertje.
 
Bij het vallen van de avond maken we nog een korte wandeling naar Viñales centrum. We belanden in een gezellige patio waar een groepje speelt. We dansen en als afsluiter doen we een rueda waarbij we zelfs een complimentje krijgen van Cubanen. Mojito en Daiquiri zijn wel in trek geworden bij ons. Na het ledigen van onze glazen trekken we onder een heldere sterrenhemel huiswaarts. Ik besef hoe ongelooflijk mooi het hier wel is. En dat we daarvoor de luxe niet nodig hebben. Dat vriendschap zoveel belangrijker is.
 
Gerd.
 
 
 
 
 
 
 
Dag 9: vrijdag 28 maart
Viñales - Soroa
 
Pim pam pet
 
Afgelopen nacht zijn we omstreeks 01,30 uur aangekomen in onze casa na een avondje stappen in een leuke patio waar een bandje optrad, lekkere mojito en Daiquiri gedronken, gedanst en zelfs van Cubanen een compliment kregen voor onze rueda als afsluiter van de avond.
 
Vandaag is het dan weer vroeg voor ontbijt hetgeen uiteraard weer lekker is. Maar vandaag zullen we ook gaan verhuizen naar Soroa.
 
In de voormiddag bezoeken we nog een schooltje om spulletjes af te geven. Je ziet wel dat ze appreciëren. Nadien nog naar casa “Isabel & Puppy” geweest waar Jo Embrechts verleden jaar verbleef. Foto’s  afgegeven en dan blijkt dat ze Jo nog goed herkenden.
Tot slot bezoeken we nog een kein huisje met een tuin waar vele planten en fruitsoorten zijn te zien zoals: cacaobonen, ananas, bananen, pompoenen, tabak, mango’s, varens, sambaballen en zelfs een toeristenboom. Die boom wordt zo genoemd omdat zijn schors een rood uitzicht heeft, net zoals de blanke toeristen die de eerste zon niet kunnen verdragen en hun huid rood wordt.  Er zijn nog talrijke andere planten in deze prachtige tuin, maar vele ben ik al vergeten. Noemenswaardig is dat de vrouwelijke gids Nederlands praat.
Hierna nemen we dan afscheid van onze families waar we verbleven. Omstreeks 12,30 uur rijden we richting Pinar del Rio. Wat later rijden we door dit stadje maar het kan ons niet meteen bekoren. Er is niet meteen veel te zien en we besluiten dan maar om verder te rijden naar Soroa. We stoppen regelmatig om de weg te vragen. Maar telkens wanneer je stopt, zijn er wel enkele Cubanen die afkomen. Ze kunnen altijd wel “iets” regelen. Ze doen echt alles voor je, als ze er maar iets aan kunnen verdienen.
Uiteindelijk kunnen we de snelweg oprijden. Dit is ook de moeite. Wat je daar allemaal ziet op de snelweg: paard en kar, ossenspan, dan weer fietsers, lifters. Er zijn geen wegmarkeringen. Camions volgeladen met Cubanen in de laadbak, dan weer Cubanen op de middenberm die van alles proberen te verkopen aan de voorbijrazende auto’s. Hun koopwaar betreft ondermeer kippen, ribbekes, kaas, bananen. Ja dit is echt ondenkbaar bij ons. Dan weer spookrijders met paard en kar. Dit moet je gewoon gezien hebben.
 
 
 
 
Onderweg maken we nog een halte om te eten en te drinken. Voor 8 personen moeten we 42 CUC (ongeveer 38 €) betalen. Dat is echt wel goedkoop.
Hierna rijden we verder naar Soroa. De dames achtrein dommelen lekker in tijdens de rit. Geheel onverwacht rijden we over een slechte weg; dan worden de dames meteen uit hun slaap gehaald. Dit gebeurde echter regelmatig dat we van links naar rechts dienen uit te wijken voor gaten in het wegdek. Jan kan hier zeker over mee spreken want hij moet hevig in de rem gaan staan bij het voorbijrijden van een vrachtwagen die plots naar links uitwijkt vanwege een gat in het wegdek. Wij rijden er achter en het is toch even schrikken. Het geluk is aan onze zijde.
Na ongeveer  3 tot 4 uren, bereiken we Soroa. Aldaar aangekomen, bezoeken we eerst de casa’s of deze onze goedkeuring kunnen dragen. Bij de eerste casa worden we ontvangen door een dame die precies toch wel een vreemde tic heeft, hé Nad? Nad heeft het als eerste gemerkt en als je er dan op let, ja dan moet je toch wel even je lach onder controle houden. Dit is niet altijd even gemakkelijk, vooral voor Marc. Bij elke twee zinnen die de dame spreekt, zit er wel een knorretje bij. We vermoeden dat ze niets heeft gemerkt dat wij haar uitlachen.
Enfin we laden alles uit en we drinken nog iets lekkers in een schommelstoel. Omstreeks 19,30 uur eten we weer smakelijk met z’n achten in onze casa. Na het eten spelen we het gezelschapsspelletje Pim-pam-pet. Dit met de nodige drank zoals cola, fruitsap en een fles rum. Het spel kan beginnen! Hierbij wordt heel wat afgelachen. Woorden zoals “fwiet, witte stoel, Feyenoord, Witte Donderdag is een feestdag en een groen grassprietje” worden bovengehaald en leiden tot discussie. De twee casa’s spelen tegen elkaar. Na deze gezellige avond is het uiteindelijk toch weer 23 uur en gaan we slapen. Dit was weeral een gezellige dag.
 
 
 
 
 
Hasta mañana
Marc
 
 
 
Dag 10: zaterdag 29 maart
Soroa
 
De kettingboom
 
De eerste nacht in Soroa is een drukke nacht geweest. Ik ben eventjes over en weer geweest naar België. En dit om te gaan vertellen wat we hier allemaal al beleefd hebben. Ik had in mijn valies een eigen gemaakte onderbroek, een emmer (want bij ons heb je die zowel in de winter als in de zomer nodig) en een groen sprietje mee. ‘k Was gelukkig deze morgen op tijd terug. Dit allemaal even tussen haakjes.
Toch heb ik goed geslapen. Ik word zelfs gewekt door fluitende vogeltjes, een psst…krekel en kraaiende hanen. Voor het ontbijt doe ik nog snel even een handwasje.
Ons ontbijt (ikzelf, Jan, Greet en Dirk) wordt geserveerd onder een gezellig afdakje buiten in de tuin. We hebben de keuze uit brood met tortilla, kaas, honing, fruit, vers geperst sinaasappelsap, chocomelk… en eigen gebrande koffie.
 
Om 10 uur vertrekken we met de wagen richting Las Terrazas. Onze eerste stop maken we in Villa Soroa. We wandelen doorheen een bos, tot aan de cascade van wel 15 meter hoog. Van bovenuit gezien, is deze cascade een grote glijbaan met een stuk vrije val.
Op de parking kopen we nog wat Cuba soeveniers. We drinken nog iets en geven koekjes aan drie schattige hongerige puppies. We beginnen aan de beklimming van de berg. Boven is er een mirador (uitkijkpost). Onderweg zien we spechten, een vogelappartement, vlinders, werkende mieren en… 3 kettingbomen! Na een uurtje stappen bereiken we de top. We krijgen een mooi uitzicht voorgeschoteld over de vallei. Op deze plaats is Cuba op zijn smalst, namelijk 35 km breed. Het is hier ook zeer warm, zeker voor de ongeduldige mannen. De vrouwen voelen de warmte iets minder omdat ze door de kettingbomen worden afgeleid. De kettingen zijn gemaakt van allerlei gekleurde vruchten, bonen.. ’t Is heel mooi. De verleiding is te groot en we kopen een paar halssnoeren.
Na de afdaling krijgen we honger en besluiten om het plaatselijke restaurantje te bezoeken aan de parking. Het stoofpotje is buitengewoon lekker. Er speelt tevens een live bandje en uiteraard dansen we wat.
 
Om 15,15 uur rijden we verder naar Las Terrazas. Onderweg passeren we een hefboom. We moeten betalen om de streek rond Las Terrazas binnen te rijden. Onze nummerplaten worden genoteerd. In deze zone bezoeken we de “Baños del San Juan”. Deze natuurlijke piscinas bevinden zich op verschillende niveaus en worden door kleine watervalletjes met elkaar verbonden. Het “piscina las Bromelias” is 3 meter diep. Hier kan zelfs gedoken worden.
Het is zalig om hier te zwemmen. Na anderhalf uur keren we terug naar onze casa’s. We willen wel wat langer blijven maar de baños sluiten om 18,30 uur. 
 
Het avondmaal wordt nu in onze casa geserveerd. Vis met rijst, kalebas, patatjes, worteltjes, bruine bonen, rauwe groenten, gebakken banaan en als dessert flan pudding. Heel lekker maar veel te veel.
Nadien spelen we nog Rummicub. Onze gastheer daagt op en geeft ons nog enkele sigaren als geschenk. Het was een zeer geslaagde dag. Het is weeral onze laatste dag in Soroa. Morgen vroeg opstaan en inpakken. We zetten dan onze reis verder naar Trinidad. Het wordt een zware dag want we hebben een rit van ongeveer 500 km voor de boeg.
 
Christine
Dag 11: zondag 30 maart
Soroa - Trinidad
 
Krabbeninvasie nabij de spookstad
 
Deze nacht goed geslapen, goed ontbijt. Bij het ontbijt eet ik niet teveel want gisterenavond heb ik echter teveel gegeten. Vandaag hebben we een lange rit op ons programma staan richting Trinidad. We nemen afscheid van onze casa. Onze casa dame wil niet mee op de foto staan. Zij was toch wel een speciale madame. Toch toffe mensen.
 
Al snel bereiken we de autopista. Zo noemen ze dat hier. Eerst effe tanken. Enkel een tankstation aan de overkant. Geen probleem toch, gewoon de middenberm overrijden. Dit is de normaalste zaak hier. Tijdens het tanken koopt Marc een voorraad Havana rum (3 vierkantige flessen). Deze flessen vind je niet bij ons in België. Dus heb ik er ook maar één gekocht. Heel de groep heeft trouwens de smaak te pakken in de souvenierwinkeltjes. Eindelijk nu op weg naar Trinidad. Ikzelf zet me aan’t stuur. Ik weet dat ik alert moet zijn voor de kotten en bulten in het wegdek. Alles kan op deze autopista in Cuba. Paard met kar als spookrijder, op de middenberm te koop aanbieden van bollen kaas, gebraden kippen en varkensvlees. En dit waarbij auto’s tegen 120 km/uur voorbijrazen. Onder elke brug is het snelheid minderen, want hier staat altijd wel wat volk onder, in afwachting van een lift. Dit gebeurt allemaal onder toezicht van 1 man in geel uniform. Verder zie je ook nog een persoon voor toezicht als je een spoor kruist op de autopista. Een overweg zonder slagbomen, op de autostrade!!! Raar toch hé!
We rijden langs de rand van Havana en passeren een gevangenis. Net zoals in cowboyfilms met een hoge muur en wachttorentjes. Op elke hoek een bewaker op post.
Na enkele uren rijden, stoppen we langs de autopista aan de overkant. Dus weer die middenberm dwarsen. Ook hier weer wat te winkelen. De Cubaanse vlaggen zijn hier tot nogtoe het goedkoopst. We eten weer lekker. Ocho personen, eten en drinken voor 56 CUC. Dus ik denk dat dit zo’n 45€ is. Dan zijn we klaar om verder te rijden. Maar dan effe een minder prettige ervaring. In de blauwe auto zijn aan de zijkanten de logo-plaatjes van de wagen verdwenen.
Dirk neemt het stuur over en ik ga achterin zitten, naast Greet. Christine neemt vooraan plaats als co-piloot. De doet deze taak uitstekend. We verlaten weldra de autopiste en rijden over een smalle provinciebaan richting kust. Ondertussen is het erg bewolkt en krijgen we een zware bui te verduren. Christine zegt dat wanneer de wolken weg zouden zijn, dat het dan goei weer zou zijn. Amaai, en ze meent dat hé!
Gekomen aan de kustweg, zien we enkele dode krabben op de weg. Dit is een feest voor de aanwezige vogels. Maar er zijn er meer en meer. We besluiten om toch maar eens te stoppen. Maar wat blijkt…Man, dit kun je niet beschrijven. In rode en zwarte kleuren, in allerlei maten. Ik weet niet wat ik zie. Honderden, wel duizenden krabben. Ik wist niet dat zij zo mooi kunnen zijn met die oogjes en pootjes die klauwen. Echt ferm! Voor onze vrouwtjes is dit wel akelig, hé Gerd. Zij springt zonder moeite 80 cm hoog. Onze tocht wordt verder gezet.
 
 
 
 
 
Zeer snel vinden we onze casa. Dit dankzij een goede uitleg en wegroute die Hugo enkele dagen geleden heeft vernomen via de telefoon.
Bij het inrijden van de straat van onze casa, krijgen we het toch wel moeilijk. Het is er heel akelig en bouwvallig. Het zijn allen kleine huisjes met maar 2,5 meter gevelbreedte. De mensen kijken door hun getraliede ramen naar onze mooie auto’s. Pf.
Ook hier hebben we 2 casa’s. Dus weer kop of let om uit te maken wie en waar we slapen. Gerd, Marc, Christine en ikzelf kunnen in deze casa blijven. De anderen moeten naar een straatje om de hoek.
Nadat we zijn uitgepakt is het al donker. We begeven ons naar het centrum om te gaan eten in een restaurant. Daarna bezoeken we het marktplein. In een hoek, nabij trappen, speelt een bandje salsa muziek. Het is niet zo vet en ik kijk maar met één oog. Het ander was dichtgevallen wegens vermoeidheid. We gaan hier toch nog enkele dagen verblijven in Trinidad.
Ik heb al een toffe vakantie gehad en we doen zo verder.
Slaapwel;
Jan
 
 
 
Dag 12: maandag 31 maart
Trinidad
 
Baseball op straat in primaire omstandigheden
 
Eerste volledige dag in Trinidad. Een rustig ontbijt: een broodje ham en mosterd, een beetje verwarmd; twee soorten kaas.
De dames willen een kleine handwas doen. Maar hoe gaan we dat doen? Toch maar een emmer gevraagd en in de douche gaan zitten. Het gaat redelijk vlotjes.
We vertrekken in de voormiddag om een wandeling te maken in het stadje. We willen tevens meteen een excursie boeken, maar eenmaal op het bureel informeren we naar wat er mogelijk is. We twijfelen nog wat te doen en besluiten er over na te denken. We boeken nog niets.
Wat er daarna gebeurt, is moeilijk te beschrijven. Achter elke deur die open staat, wordt wel iets verkocht door de bewoners. We komen in een smal straatje terecht. Oei, hier is het onmogelijk je geldbeugel gesloten te houden. Ik vermoed dat het weer een lange dag gaat worden. Het straatje staat vol met marktkramers. Hun tafel is volgestouwd met souveniers. En ja hoor, als we het straatje achter ons laten, heeft iedereen wel iets gekocht. Jan een dominospel, Christine een hoedje, Greet 2 tafellakens en Gerd had gekozen voor een groot tafellaken waarop fruit geborduurd is en nog 6 bijpassende servetten.
Tijdens het shoppen waren Nad en Hugo er niet bij, zij waren naar de plaatselijke bank gegaan om geld te wisselen.
Verderop in het dorp komen we elkaar terug tegen. Het dorpscentrum met zijn oude straatjes is autovrij. Al maar goed ook. Het ene huis is al wat mooier dan het andere. Er worden dan ook veel foto’s gemaakt en veel gefilmd. Het slenteren is wel vermoeiend over deze kasseien. Daar krijg je dorst van. Dus maar iets zoeken waar we onze dorst kunnen lessen. Aan de zijkant van de markt, aan de trappen is een café. We zetten ons erbij neer. Er wordt gepraat over het bewuste steegje met de kraampjes. Nad en Hugo zijn er nog niet geweest. Maar geen probleem, Christine zal de weg wijzen.
De klok tikt, na ongeveer 90 minuten zitten we nog steeds op het terras maar is er nog niets te zien van Nad, Hugo en Christine. Plots komt Hugo alleen aangewandeld. Waar zijn de twee vrouwen? “O, die zijn juist het steegje uitgewandeld,” zegt Hugo. Mijn reactie is; “ da meende gij ni!” Hugo gaat dan toch maar de twee dames halen want ook zij hebben grote dorst.
Ondertussen raakt de hemel betrokken. We vermoeden dat het niet lang meer zal duren vooraleer het gaat regenen. De dames en heren beslissen dat ze ieder hun eigen weg gaan in het stadje. De ene groep wil meer winkelen, de andere meer van het stadje zien. Tot straks dames…
Toch maar voort maken of we zien niet veel meer. Na nog geen 200 meter moeten we al schuilen vanwege de gietende regen. De hemel kan hier echt de sluizen open zetten. Het komt met bakken uit de hemel gevallen. Na een 30 minuten begint het te minderen en we wandelen terug door de straten. Tijdens de regenbui waren de vrouwen gaan schuilen in een schilderijwinkeltje. Daarna zochten ze iets om te gaan eten. Het duurde wel lang vooraleer ze eten hadden, dus de honger was nog groter geworden. 
Enkele straten verder ziet Hugo een mooi schilderij hangen. Daar gaan we eens naar kijken. Het ene schilderij is een straatbeeld met een oude auto; het andere schilderij was een man met een sigaar. (zanger Compay Sugundo) Hier proberen we een goede prijs te bekomen. Na wat afpingelen, koopt Hugo het doek met het straatbeeld. Niet veel later komen we dames terug tegen. Dan wandelen we met z’n allen maar samen. We komen op een plein waar enkele kinderen baseball spelen. Ik merk dat één dezer jongens erg goed speelt. En dit met een gewone stok. Wat moet het zijn als hij een baseballstick zou spelen. Ik besluit om een bat te kopen en daarna aan deze jongen af te geven. Het kereltje is er erg van aangedaan.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het avondeten is ditmaal in de casa van Jan, Marc, Christine en Gerd. We hebben allen kreeft besteld. Wat wij hier op ons bord krijgen is in België voor heeeeel veeeel geld. We laten het ons goed smaken. 
 
Later op de avond gaan we terug richting centrum om in de “Casa de la Trova” iets te gaan drinken. Er wordt natuurlijk ook gedanst. Die avond komen er wel drie bandjes live spelen. Maar na hun optreden, komt er telkens iemand rond om met een schaal om fooi te krijgen. Het tweede groepje zong maar 3 liedjes, en dan al met de schaal, dat is toch wel erg snel. Veel plaats om te dansen is er niet. Dus dan dansen we maar in de hal. Tevens was er een luidruchtige Nederlandse groep. Enkelen hiervan kunnen wel goed de maat houden!!! De dames komt wel regelmatig halen om te dansen. Om 01 uur is de muziek afgelopen. Dan maar terug naar onze casa’s. Bij het verlaten van de zaak vraagt Marc aan de dienster of hij het Havana Club dienblad niet kan krijgen. Het verzoek wordt eerst afgewezen. Maar Marc dringt aan en uiteindelijk komt de baas erbij te pas. Hij gaat akkoord en Marc heeft eindelijk zijn dienblad met “Havana Club” erop. Zijn vakantie kan niet meer stuk. Hij zal deze nacht wel goed slapen.
 
Dirk
 
 
 
Dag 13: dinsdag 01 april
Trinidad
 
Playa Ancón
 
8,30 uur: ontbijt met het klassieke warm broodje ham, kaas, fruit en natuurlijk een Cubaans koffietje.
Om 10 uur rijden we richting strand. We zijn nog maar 100 meter gevorderd of we stoppen al bij Peeters-Govers. Aan deze kar kopen we 10 tomaten, 5 ajuinen, 6 radijzen en 8 bananen en dit voor 2 CUC (ongeveer 1,7 €). Gerd, die in de andere casa verblijft, had aan de eigenaar José gevraagd of hij bij de plaatselijke bakker wat broodjes kon kopen voor ons.
 Op het strand Ancón aangekomen, leggen we ons vlijtig neer in gezellige schelpstoelen. Sommigen onder ons kunnen zich niet inhouden en duiken meteen de zee in.
Greet vertelt dat vandaag haar hondje twee jaar oud is. (hip, hip, hoera)
Over het strand wandelt een man met een pet. Niks bijzonder zou je zeggen. Maar op deze pet is een molentje bevestigt. Hierdoor komt Greet op de proppen met een nieuwe uitvinding. Een Tom Tompetje. Dit zou wel erg handig zijn voor sommigen onder ons.
Nadat we zijn ingesmeerd, maken de dames een strandwandeling op zoek naar schelpjes. Als we al deze schelpen bij elkaar leggen, hebben we toch wel zo’n 2 kg. Het is een warme maar zeer aangename wandeling geworden. Eenmaal bij onze ventjes aangekomen, beginnen we onze zelfgemaakte broodjes op te eten. Na het middageten leggen we ons weer neer in het zonnetje. Anderen spelen in de zee met gevulde ballonnen.
Marc besluit dan toch om zijn Belgische wafels maar uit te delen. Marc, we hebben ze met smaak opgegeten hoor.
Jan heeft ondertussen op de Cubaanse strand catwalk de nieuwe badmode voorgesteld. Dit is weer lachen geblazen. Enkelen maken nog een strandwandeling en later op de dag trekken we terug richting casa. We frissen ons op maar merken toch dat we er een extra kleurtje hebben bij gekregen.
 Om20 uur eten we in onze casa, praten nog wat na en gaan dan voldaan slapen. Het was vandaag een rustige maar toch zeer vermoeiende dag geweest. Morgen hopelijk weer zo’n fijne dag.
 
¡Saludos!
Nad
 
 
Dag 14: woensdag 02 april
Trinidad
 
Topo Collantes met een Russische truck
 
De dag begint met een vroeg ontbijt om 07,30 uur. We hebben afgesproken dat we om 8,30 uur op de hoek van de straat bij elkaar komen om alzo naar de verzamelplaats te gaan. Op het verzamelpunt trekken we met een groep met een Russische vrachtwagen de bergen in. De groep bestaat uit 22 personen. We trekken ons de laadbak in, een echte beestenwagen.
De chauffeur voor vandaag heet Johnny en onze gids Azrael. Het vertrek van de truck blijkt al een hele klus te zijn. Eenmaal in de bergen,  kan je de vrachtwagen zelfs tevoet volgen. Het is wel een steile klim. We rijden 22 km de bergen in met een hoogteverschil van 800 meter. We stoppen bij een koffieplantage waar we rondgeleid worden. We krijgen uitleg over verschillende koffiesoorten zoals Arabica, Costa Rica enz. In het koffiehuisje krijgen we nog wat uitleg. Zo vernemen we dat de eerste koffie heel toevallig ontdekt werd door een veeboer. Hij ontdekte dat zijn geiten zo aktief waren. Hij hield ze een paar dagen in het oog en zo merkte hij dat de geiten zowel de bonen als de bladeren aten van een plant. Hij verzamelde dan zelf een paar koffiebonen. En zo is de koffie ontstaan. Dit moet hebben plaatsgevonden in Turkije ongeveer in het jaar 1420. De koffieplant werd dan over verschillende kontinenten verspreid. In Cuba is de eerste koffie verhandeld in 1748. We kregen dan nog een kopje koffie aangeboden. Lekker maar wel erg sterke koffie.
Terug de truck op om even verder te puffen. We bereiken onze startplaats voor onze wandeling. Bergop, bergaf, rots over..Zo bereiken we de waterval. Een beetje zwaar maar toch zeker de moeite waard. We dalen nog wat af en bereiken een plaats waar gezwommen kan worden. Nad en ikzelf passen wel op de rugzakken, laat de anderen maar zwemmen. Marc geeft zijn kleding aan Nad. Ook zijn geldbeugel zit in zijn kledij maar het T-shirt valt  tussen de rotsen. Terug uit het koude water gekomen, trekt ieder zijn kledij terug aan. Maar we vinden Marc zijn rode T-shirt niet meer en zijn geldbeugel. Iedereen zoekt de omgeving af naar een rood T-shirt, maar helaas. Maar we vinden wel een zwart T-shirt. Blijkt dat Marc een zwart aanhad en geen rood.
We wandelen dezelfde weg terug naar de eindbestemming: de vrachtwagen. We maken een korte rit met de truck tot bij een eethuis waar we verwacht worden. Het eten is er goed: varkensvlees met rijst, bonen, salade en tomaten. Nadien nog een koffie met suiker genuttigd. Melk is er niet te krijgen, evenals thee.
Zoals geweten, Marc heeft de rijst aan Gerd en Hugo verdeeld. Hij neemt dan maar een suikeren wafel bij de koffie. Na het eten rijden we terug richting Trinidad.
We wandelen nog even door het stadje en na een drankje, keren we huiswaarts om ons op te frissen. We worden uitgenodigd in de casa van Marc en Gerd, Christine en Jan. Ze hebben hun uiterste best gedaan. Ze kijken niet op een peso om de tafel er mooi te laten uitzien!
Na het eten trekken we naar het straatterras op het eerste verdiep. We praten nog wat na over de afgelopen dag. De rum komt ons vervoegen en het blijft niet bij één glas. We vernemen dat José in Santa Clara, onze volgende halte, voor een casa kan zorgen. Hij zal morgen een telefoontje pegen. Dat men op deze manier alles kan regelen, is wel tof. En tot hiertoe zijn de casa’s altijd al in orde geweest.
Ieder trekt naar zijn bedje, slaap lekker….
 
Greet
 
 
 
 
Dag 15: donderdag 03 april
Trinidad
 
Raiders of the Cuban Arc en het aquarium
 
Vandaag kunnen we een beetje uitslapen. We hebben trouwens ons ontbijt besteld tegen 8,30 uur. In de andere casa zal men wel vroeger uit de veren moeten. Marc en Gerd gaan een dagje doorbrengen op een catamaran. Zij hebben dit gereserveerd. Jan wil ook mee en zal wel zien of hij nog meekan. Hun relaas van de dag zal ik vanavond wel horen.
 
Het ontbijt is vandaag een omelet. Ook nu weer verdwijnt de ene na de andere gast van tafel. Waarom? Wil je dit echt weten?
Awel, hier gaan we. We doen dan onze grote boodschap. Moet dit nu echt beschreven worden, zul je je afvragen. Normaal niet, maar hier in Cuba is dit wel een aparte belevenis. Ben je niet geïnteresseerd, sla dan deze alinea over.
In een goede casa heb je een WC-bril, anders zit je gewoon op de rand van de pot. Het toiletpapier moet je laag bij de grond gaan zoeken. Ofwel net naast de pot onderaan ofwel geheel aan de overzijde van de kamer. En dan maar hopen dat de kamer klein van afmeting is. De kwaliteit van het papier is iets minder dan bij ons, vooral dunner. Bij het doortrekken komt er plots een grote hoop water de pot vervoegen. Je hebt echt schrik dat je ontlasting door de tovloed van zoveel water, over de boord zal komen. Net voordat de pot zou overlopen, wordt plots onderaan een kabouter wakker en opent die een luik. Alles verdwijnt dan toch op een normale manier, maar niet zonder dat je… bovenop het water je ontlasting nog een rondje maakt. Het is alsof je….. nog even goededag komt zeggen. Voiláa, ik heb het dan toch maar beschreven.
 
Terwijl ik nog wat geld ga wisselen bij de bank, doet Nad haar wasje en zorgt ervoor dat de rugzak volgeladen wordt met schoolgerief. Op weg naar de bank had ik al een schooltje opgemerkt. Mogelijks kunnen we daar wel wat afgeven. In onze straat is ook een school maar bij een eerdere passage wilden we er enkele ballonnen afgeven. Maar de juf keek erg boos naar ons en weigerde de geschenken.
Bij de ingang van de andere school, lokt een dame ons binnen. Later zou blijken  dat één van haar kinderen hier school loopt. Deze school blijkt een onderwijsinstelling te zijn van bijzonder lager onderwijs. Er zijn 53 kinderen in de school. Aanvankelijk is de ontvangst erg koel en vraagt men zelfs naar onze plastieken zakken en of we wat kledij kunnen missen. Als wij dan laten merken dat hun begrip voor de geschenken erg koel is, tovert plots de directrice een glimlach op haar gezicht. In Havana was destijds de ontvangst veel vreugdevoller.
 
Ikzelf, Dirk, Nad, Christine en Greet veroveren opnieuw het stadscentrum. Deze keer doelbewust naar prullaria voor het thuisfront. Na enige tijd vlei ik me samen met Dirk op het terras naast de trappen, net voor de de Casa de la Música. Onze schoonheden blijven shoppen tussen de kraampjes. Na meer dan een uur gaan we toch opzoek. Zo erg ver zijn ze blijkbaar nog niet gevorderd. Ze loodsen ons naar een klein driehoekig pleintje om iets te tonen. Onderweg passeren we een paard met kar. De eigenaar is stenen vanuit de kar aan’t lossen. We zijn nog maar net op het marktje of de vrouwen verspreiden zich al. Plots horen we achter ons een hels lawaai. Vanuit de straat waar wij kwamen, die hoger gelegen is, zien we het paard met de kar onze richting uitrennen. De drijver is er niet bij. Dus het paard is op hol geslagen. Tegen hoge snelheid nadert het gevaarte ons. Plots besef ik dat wij niet meespelen in een aktiefilm zoals “Raiders of the Cubaanse Arc”. Maar wij staan wel in de nauwe doorgang tussen de kraampjes. Ikzelf en Dirk vluchten weg tussen de kraampjes. Het op hol geslagen paard raast ons voorbij. Iedereen vlucht in paniek weg. Het paard loopt tussen de kraampjes. Dit is geen probleem, maar wel de kar er achteraan. Die is bredere dan de doorgang. In de daaropvolgende chaos worden allerlei verkoopsartikel de lucht ingeslingerd alsook de kraampjes lopen schade op. Christine merken we niet meer op. Ook zij was in deze gang. We horen toch nergens mensen kreunen. En al vlug merken we Christine ongedeerd op. Dan zien de de eigenaar al vloekend zijn paard achternalopen. De marktkramers kunnen ermee lachen. Misschien is dit wel dagelijkse kost hier.
Nadat we bekomen zijn van de emoties, zoeken we een plaats op om iets te gaan drinken. Uit het centrum, vinden we een mini-restaurant aan. Men heeft er inderdaad sandwiches en we wagen het erop. Aan de toog zitten enkele mannen te discussiëren. Buccanero is er niet te verkrijgen, maar wel een plaatselijk biertje. Dirk wil zijn geluk beproeven en bestelt er ééntje. De anderen houden het bij cola en water. Waar na enige tijd de sandwiches vandaan kwamen, we weten het nog altijd niet. Een keuken hebben we er niet opgemerkt. Met gemengde gevoelens hebben we het broodje toch maar opgegeten. We vermoeden dat men dit gaan halen is bij de plaatselijke bevolking die dit verkoopt aan hun deur. Maar veel vreemder is dat we nog steeds niets te drinken hebben, enkel Dirk heeft zijn bier. Wat blijkt. Men heeft hier geen cola en water. Iemand moest dit nog gaan kopen in een nabijgelegen winkel. De Cubaanse mannen aan de toog waren ondertussen al zatter en zatter en een woordenwisseling was het gevolg. Door andere gasten moesten ze tot kalmte aangemaand worden.
 
 
 
 
 
Daarna passeren we langs een verkoper van waaiers. We hebben er 8 nodig (vrouwelijke Salsaciónleden). Bij een eerste contact zegt de verkoper dat ze 5 CUC per stuk zijn. Maar hij verlaagt zijn prijs naar 4 vooraleer wij kunnen antwoorden. Ikzelf heb een bepaalde strategie om eerst 3 of 4 waaiers te kopen tegen een verminderd tarief. Als de verkoper hapt, zou ik een prijsvoorstel doen voor de 8 waaiers. Maar de dames zijn al 8 waaiers opzij aan’t leggen. Weg was mijn strategie. De man blijft hardnekkig bij zijn prijs zodat we wegdruipen zonder waaiers.
In de late namiddag trekt Christine er alleen op uit. Dirk en Greet bezoeken de buitenwijken en wijzelf nogmaals de kraampjes.
Bij het avondeten in onze casa krijgen we eerst een aardappelsoep, net puree dat we binnenlepelen. Daarna wordt op een mooie manier lobster (kreeft) gepresenteerd.
Uiteraard doet ieder zijn verhaal aan tafel. Zo vernemen we dat Marc, Jan en Gerd een onvergetelijke dag hebben beleefd. Hierna hun verhaal:
 
De grote catamaran zweeft als het ware over het water. Geen gewiebel, geen gespat. Na een uurtje bakken en braden op het dek, bereiken ze Cayo Blanco. De zonnekloppers mogen de catamaran verlaten terwijl onze drie helden aan boord blijven. Na zo’n 10 minuten varen, bereiken ze een rif. Hier krijgen we 45 minuten de tijd om te snorkelen. Ook Gerd overwint haar angst. Ze worden allen beloond want nu snorkelen ze zelf in een groot aquarium. Vol met allerlei bonte vissen.
Na het snorkelen wordt nog een lekkere paella voorgeschoteld. Tegen 17 uur is men terug van de zeetocht.
 
Na het eten wordt gestemd op papier over de route die we morgen zullen volgen naar Santa Clara. Jan wil de bergachtige route nemen over de Topo Collantes. Het is de korste weg, misschien wel de mooiste maar ook de gevaarlijkste om te rijden. Trouwens, met de Russische truck hebben we al een deel van het decor gezien.